De weduwe stak stiekem een foto van de minnares van haar man in de kist: en een paar dagen later gebeurde er iets wat het hele dorp nog lang zou herinneren.
Maria haatte Anna. Al twee jaar liet de jonge verpleegster David, de wettige echtgenoot van Maria, niet uit het oog. Anna vond altijd een reden om in de buurt te zijn: een spoedoproep, een ‘toevallige’ ontmoeting bij de winkel of een langdurig gesprek na een controle. Ze glimlachte te zelfverzekerd en keek naar hem alsof een vrouw naast hem gewoon niet bestond.
Maria bleef niet stil. Ze had meerdere keren tegen Anna gezegd dat ze uit de buurt van haar familie moest blijven. Maar Anna antwoordde rustig dat David een volwassen man was en zelf kon beslissen met wie hij omging. Soms voegde ze er spottend aan toe dat als een man gelukkig was thuis, hij geen aandacht aan de kant zou zoeken.
Deze woorden kon Maria niet vergeten.
David was onlangs veertig geworden, werkte veel en reisde vaak door de regio. Op een avond stopte zijn hart plotseling. Alles gebeurde snel.
Toen Anna het nieuws hoorde, kwam ze naar het huis van Maria om afscheid te nemen van de geliefde man. Bij de begrafenis bleef ze op afstand staan, ze ging niet bij de kist. Ze begreep dat ze er geen recht op had om dichtbij te zijn. Ze stond bleek, met rode ogen. De weduwe kwam naar haar toe en fluisterde dat ze haar nooit zou vergeven. Ze beschuldigde Anna ervan hun gezin te hebben verwoest en David tot het graf te hebben gebracht.
— Jij zult binnenkort sterven, want ik heb jouw foto bij je minnaar in de kist gelegd.
Anna antwoordde niets en vertrok. En een paar dagen later gebeurde er iets ongelooflijks.
Op de avond van de dood van haar man haalde Maria een oude foto van Anna uit een lade. Ze keek lang naar de foto en liep toen stilletjes, terwijl er niemand in huis was, naar de kist en legde de foto op Davids borst. Ze dacht dat ze op deze manier haar rivaal zou straffen.
De weduwe vertelde zelf aan de minnares over de foto in de kist. En dat deed ze niet zomaar. Maria wist dat hun dorp leeft van geruchten en bijgeloof. De mensen hier geloven meer in tekens, vloeken en ‘magie’ dan in dokters. Daar rekende ze op.
Na de begrafenis liep ze naar Anna en zei hardop, zodat de buren het konden horen, dat ze haar foto in Davids kist had gelegd. Ze voegde eraan toe dat men altijd voor zulke daden moet betalen.
De dorpsbewoners raakten meteen op hun hoede, begonnen elkaar aan te kijken en tegen de avond gingen de geruchten al door het dorp.
Maar de echte reden was een andere.
Maria besloot haar rivaal stilletjes uit te schakelen, zodat niemand het aan haar zou verbinden.
Een paar dagen later voelde Anna zich plotseling slecht. Eerst zwakte ze af, daarna kwam er misselijkheid en hevige buikpijn. Binnen een dag kon ze niet meer uit bed komen.
Het gerucht ging meteen door het dorp. Mensen fluisterden dat het de vloek van de weduwe was. Ze zeiden dat je nooit iemands foto in een kist mag leggen, want de doden nemen degene op de foto mee.
Oude vrouwen bij de put kruisten zich en verzekerden dat alles gebeurde volgens de ‘wetten van hogere machten’.
Maria zweeg. Ze deed alsof ze zelf verbaasd was. Ze ging zelfs zichtbaar naar de kerk.
Maar Anna geloofde niet in mystiek. Ze was een medisch professional en wist dat haar toestand leek op vergiftiging. De symptomen waren te duidelijk.
Ze herinnerde zich dat de buren haar de laatste dagen eten hadden gebracht. Ook water werd via bekenden doorgegeven. Anna stopte met het eten van alles wat uit andermans handen kwam. Ze ging alleen voedsel gebruiken dat ze zelf had gekocht en dronk water uit verzegelde flessen.
Een paar dagen later voelde ze zich beter.
Toen besefte ze dat iemand echt haar dood had gewild. En de enige persoon voor wie dit voordelig was, had al hardop het hele dorp verteld over de ‘vloek’.
