Het kind bleef onophoudelijk schreeuwen, en toen de moeder zag wat er in zijn mond zat, rende ze meteen naar de dokter. Nu waarschuwt ze andere ouders.
Het kind bleef urenlang schreeuwen, en het geschreeuw begon geleidelijk niet meer zomaar een driftbui te zijn. In het begin dacht de moeder dat het te maken had met de buik, tanden of honger. Maar hoe meer tijd verstreek, hoe meer ze besefte dat dit geen gewone huilbui was.
Het kind huilde nu bijna vier uur achter elkaar. Het gezicht was rood, de ademhaling stokte, en de stem werd schor. De moeder controleerde de temperatuur, kleedde het kind om, onderzocht het lichaam op krassen of andere verwondingen, wiegde het in haar armen, droeg het door de kamer en zette witte ruis aan. Niets hielp.
Toen het kind plotseling diep ademhaalde en de mond wijd opende tijdens het schreeuwen, keek de moeder erin en zag een donkere vlek op het gehemelte. Het zag er angstaanjagend uit, als een gat of een enge knobbel. Op dat moment voelde alles koud van binnen. Haar gedachten gingen meteen naar de ergste scenario’s.
De moeder besloot geen minuut te wachten. Ze pakte het kind op en reed naar het ziekenhuis, zonder na te denken over haar uiterlijk of wat anderen zouden zeggen. In de ontvangstruimte had ze moeite om uit te leggen wat er aan de hand was, omdat haar handen trilden en haar stem stokte.
Ze werden snel naar de onderzoeksruimte gebracht. Het kind bleef schreeuwen, inmiddels bijna zonder kracht. De moeder liep door de kamer en voelde schuldgevoelens opkomen. Ze dacht dat ze iets over het hoofd had gezien, dat ze nalatig was, dat het haar schuld was.
Een arts kwam de kamer binnen. Hij trok rustig handschoenen aan, zette een hoofdlamp op en vroeg om het kind steviger vast te houden. Het licht scheen recht in de mond. De arts drukte voorzichtig de tong naar beneden met een spatel en keek aandachtig. Zijn gezicht werd ernstig, en de moeder voelde zich nauwelijks nog staande houden.
De arts pakte een pincet en tilde voorzichtig de donkere vlek op. Een minuut later, toen de arts vertelde wat de oorzaak was van het hysterische gehuil van het kind, was de moeder geschokt. Nu waarschuwt ze andere ouders om oplettend te zijn, want zoiets kan bij elk kind gebeuren…
In het instrument zat een week geworden stukje sticker van een speelgoedje. Het plakte aan het gehemelte, zwol op door het speeksel en leek op een enge wond.
Blijkbaar had het kind, zoals alle kinderen de wereld ontdekken, het speelgoed in de mond gestopt, en belandde het stickertje op de verkeerde plek.
Zodra het stukje papier verwijderd was, stopte het kind met huilen. Het haalde diep adem en drukte zich tegen zijn moeder. Het geschreeuw verdween net zo plotseling als het begonnen was.
De moeder voelde tegelijk opluchting en schaamte. Ze dacht dat ze een paniekreactie had veroorzaakt om niets. Maar de arts zei rustig dat het beter was één keer te veel te komen dan een echte gevaarlijke situatie te missen.
Hij voegde eraan toe dat de moeder alles correct had gedaan omdat ze zag dat het kind pijn had. Thuis bekeek ze al het speelgoed opnieuw en verwijderde de stickers. Vanaf die dag werd ze oplettender voor kleine dingen, maar schaamde zich niet langer voor haar angst. Die avond begreep ze dat haar bezorgdheid geen zwakte was, maar zorgzaamheid.
