Gangsters in het bos vielen een meisje in uniform aan, denkend dat ze weerloos was en zich niet kon verdedigen, maar op datzelfde moment kwam er iemand uit het diepe bos tevoorschijn, en binnen een minuut stonden de jongens op hun knieën, smekend om genade.
— Je begrijpt toch dat hier niemand je geschreeuw zal horen, — zei een van de gangsters terwijl ze het meisje in uniform omsingelden op het smalle bospad.
Ze waren al drie maanden op missie en verveelden zich, dus waren ze op zoek naar iemand om mee te rotzooien. En daar was een jong meisje, alleen, in uniform, zonder steun. Ze dachten dat ze weerloos was.
— Jij bent waarschijnlijk onze nieuwe verpleegster, — grinnikte de tweede. — Ga je mij genezen? Hier doet het pijn, — hij wees naar zijn borst en lachte luid.
Ze keken elkaar aan, maakten vieze grapjes en probeerden haar met woorden uit te dagen. Een van de brutaalste stak plotseling zijn hand uit en streek over haar haar.
— Zo zacht, heb zoiets al lang niet aangeraakt.
Het meisje bleef rustig staan. Binnenin voelde ze angst, maar ze liet het niet zien. Ze wist dat als ze zich zwak toonde, ze hen alleen maar zou uitdagen.
— Laat me met rust, anders zul je spijt krijgen, — zei ze met een vaste stem.
— Kijk, ze praat, — grinnikte de jongen met het geschoren achterhoofd. — Wij dachten dat je stom was.
Ze lachten opnieuw. Een van hen deed nog een stap naar voren, klaar om haar verder te treiteren.
Maar op dat moment verscheen iemand uit het bos, waarna de soldaten op hun knieën vielen, smekend om genade…
Uit de diepte van het bos klonk een diepe grom.
Tussen de bomen verschenen drie grote diensthonden. Ze bewogen snel en stil. In de volgende seconde veranderde alles.
De honden schoten vooruit. De jongens begrepen niet eens wat er gebeurde. Eén voor één vielen ze op de grond, beschermden hun hoofd met hun handen en gilden van angst. De dieren voerden de commando’s precies uit en hielden hen tegen, zodat ze niet konden opstaan.
Nu lachte niemand meer.
— Haal ze weg, ze bijten! — schreeuwde er een, terwijl hij probeerde weg te kruipen.
Het meisje keek stil toe. In haar ogen was geen angst meer te zien.
— Stop alsjeblieft. Het spijt ons echt. We wisten het niet, — haastten de anderen zich te zeggen.
Pas toen gaf het meisje een korte opdracht, en de honden trokken zich terug, maar hielden de jongens nog steeds nauwlettend in de gaten.
Eén van hen, hijgend, vroeg uiteindelijk:
— Wie ben jij?
Het meisje trok haar kraag recht en antwoordde rustig:
— Majoor van de speciale eenheden. En dit zijn mijn diensthonden. Ik ben ook op missie. Alleen vrees ik dat jullie dienst hier al voorbij is.
Het bos werd opnieuw stil. Maar nu durfde niemand van hen nog te glimlachen.
