Bijna vijf jaar werd de vrouw wakker van hevige buikpijn, maar haar man verbood haar naar de dokter te gaan: «Doe niet alsof, neem gewoon een pilletje».
Maar op een dag, niet meer bestand tegen een nieuwe aanval, besloot de vrouw toch naar het ziekenhuis te gaan. Toen de arts haar onderzocht, werd hij bleek en riep: «Hoe heeft u dit al die jaren kunnen volhouden?»
Vijf jaar lang werd Anna wakker van buikpijn. Eerst hield ze het uit, dacht dat het vanzelf voorbij zou gaan. Later raakte ze gewend om ermee te leven, zoals mensen leven met constante vermoeidheid of geluiden van buiten.
Haar man zei elke keer hetzelfde:
— Het is gastritis. Doe niet alsof.
Hij was arts, en Anna geloofde hem. Ze nam de pillen die hij bracht, probeerde niet te klagen en geen scene te maken.
Maar na verloop van tijd werd de pijn anders. Niet alleen zeurend of brandend — maar vreemd. Soms leek het alsof er iets binnenin rolde, van plaats veranderde en van binnenuit druk uitoefende.
— Ik denk dat er iets beweegt daarbinnen, zei ze eens.
Haar man lachte geïrriteerd:
— Je maakt jezelf druk. Van pijn lijkt alles zo.
Die nacht werd Anna wakker rond half vier. De pijn kwam plotseling, zonder waarschuwing. Alsof er een mes onder haar ribben werd gestoken en langzaam werd gedraaid.
Ze kromp zich in, greep het laken vast en kon nauwelijks ademhalen.
Haar man werd wakker, klikte het lampje aan, haalde de pillen.
— Weer gastritis. Neem het en slaap.
Anna probeerde te zeggen dat het niet haar maag was. Dat de pijn anders was. Maar haar stem stokte, er kwam alleen een hese klank uit haar keel.
— Alsjeblieft… fluisterde ze. — Daarbinnen… het beweegt. Bel de ambulance.
Haar man keek haar geïrriteerd aan.
— Hou op. En bel nergens.
‘s Ochtends ging haar man naar zijn werk, en Anna bleef alleen achter. Tegen de middag zwol haar buik zo op alsof ze in de laatste maanden van haar zwangerschap was. Ze strompelde bijna naar de spiegel, tilde haar nachtjapon op — en stond verstijfd.
Onder de huid was langzaam beweging te zien.
Er werd op de deur geklopt. De buurvrouw had eten gebracht, maar toen ze Anna hoorde kreunen, belde ze zelf de ambulance.
De arts onderzocht haar buik, zweeg even, voelde opnieuw — zijn gezicht werd grijs.
— Hoe hebt u dit überhaupt overleefd? — zei hij zacht.
Anna werd naar het ziekenhuis gebracht en meteen naar de operatiekamer. Toen de chirurg haar buik opende, bleef hij een seconde stokstijf staan van wat hij zag.
Binnenin was een enorme abces — een langdurige pusvorming die jaren had gegroeid. Het drukte op haar organen en veroorzaakte het gevoel van beweging.
— Dit kon niet binnen een maand of zelfs een jaar ontstaan zijn, zei de chirurg later. — Dit is minimaal enkele jaren. Zoiets kun je niet missen.
Anna overleefde wonderbaarlijk. De artsen zeiden duidelijk: nog iets langer, en het had tot een scheuring geleid.
Enkele dagen later kwam een andere arts naar haar toe en vroeg zacht:
— Wist uw man al lang van de diagnose?
Het bleek dat hij het wist. Er waren onderzoeken en röntgenfoto’s. Hij zag wat er binnenin gebeurde. Maar hij behandelde alleen «gastritis». Hij stuurde haar niet door voor verdere onderzoeken en drong niet aan op een operatie.
Later bleek er nog iets anders. Hij had al lang een andere vrouw. En de ernstige ziekte van zijn vrouw was voor hem een handige reden. Alles leek natuurlijk: zij «verzwakte vanzelf», hij «kon er niets aan doen».
De abces groeide. En hij wachtte.
Anna lag lange tijd in haar kamer en dacht niet aan de pijn. Ze dacht aan het feit dat ze al die jaren niet alleen niet gehoord werd — maar langzaam vermoord werd door stilte.
Na haar ontslag diende ze een klacht in.
