Met een mengeling van zenuwen en vastberadenheid in haar blik, stapte het jonge meisje aarzelend onder de felle schijnwerpers.
De megaster reikte haar de microfoon aan met een zachte vraag: «Ken je ‘You Raise Me Up’?» Een golf van vreugde stroomde door de arena, wat het betoverende moment aankondigde dat snel zou volgen.
Het meisje verzamelde al haar moed en knikte. Haar stem was net zo delicaat als een fluistering, maar ook krachtig als een symfonie, die de uitgestrektheid van de arena vulde met de openingstonen van het geliefde lied.
Op dat moment ging er een gezamenlijke adem van verbazing door de menigte – een mengeling van verwondering en respect, versteld van het ongelooflijke talent dat zich in zo’n fragiel lichaam verschool.
