Вот перевод вашего текста на голландский:
De directeur van de kolonie besloot een te principiële medewerkster een lesje te leren en sloot haar ’s nachts op in een cel met gevaarlijke criminelen. Hij was ervan overtuigd dat het meisje tegen de ochtend zou breken.
Maar toen de celdeur bij zonsopgang openging, verstijfde hij van angst toen hij zag wat er die nacht was gebeurd.
Kolonel Michael was eraan gewend dat in de kolonie alles volgens zijn regels verliep. Hier werden geen overbodige vragen gesteld, geen rapporten geschreven en er werd niet tegen het management ingesproken. Vooral vrouwen die tegenpraatten, tolereerde hij niet.
Anna was pas een maand geleden in de kolonie gaan werken. Ze was rustig, beheerst en te rechtlijnig voor deze plek. Anna probeerde niet de goedkeuring van het management te winnen, lachte niet om vuile grappen en deed niet alsof ze evidente zaken niet opmerkte.
Die dag zag ze hoe de hoofdbewaarder een gevangene sloeg die zich zelfs niet verzette. Anna noteerde alles stilletjes en schreef een officieel rapport.
Het document verdween al na een paar uur. De bewaarder bleef door de afdeling lopen alsof er niets was gebeurd.
Toen ging Anna rechtstreeks naar de directeur.
— Ik heb een rapport ingediend. Wat hier gebeurt, is een misdrijf, — zei ze rustig.
Het werd stil in het kantoor.
De directeur hief langzaam zijn ogen naar haar op.
— Begrijp je wel waar je werkt? — vroeg hij zacht.
— Ik begrijp dat de wet overal moet gelden, — antwoordde Anna. — Ook hier, zelfs voor criminelen.
De bewakers bij de muur wisselden een blik. Ze kenden al die blik van de directeur.
De directeur stond op, liep bijna tot vlak voor haar en grijnsde.
— Denk je dat je hier de slimste bent? — vroeg hij. — We zullen zien hoe je praat na een nacht in cel vijf.
Anna werd bleek, maar haar stem beefde niet.
— Dit is intimideren.
— Dit is een opvoedkundige maatregel, — antwoordde hij. — Breng haar daarheen. En zorg dat niemand er tot de ochtend binnenkomt.
Ze werd de gang op geleid, ruw onder de armen gepakt en langs de cellen gevoerd. Voor het eerst voelde Anna echte angst, maar teruggaan was geen optie meer.
De deur van cel nummer 5 sloot met een zwaar metalen gekletter.
In het schemerlicht zaten drie mannen. Allemaal veroordeeld voor verschillende misdaden, allemaal berucht vanwege hun wreedheid. Ze keken zwijgend naar het hulpeloze meisje.
De gevangenen haatten de bewaarders, en het was eng om te bedenken wat ze met dit meisje zouden doen.
Anna zette langzaam een stap naar binnen, en toen gebeurde iets onverwachts…
Bij zonsopgang kwam de directeur persoonlijk de cel openen. Toen hij zag wat er die nacht was gebeurd, was hij in shock.
Anna stond bij de deur, heel en ongedeerd. De gevangenen zaten zwijgend tegen de muur.
Eén van hen keek de directeur aan en zei:
— Deze vrouw is de enige in jaren die met ons sprak als mensen en ons beschermde. We hebben haar met rust gelaten, maar als jij op haar plek had gestaan, had je de ochtend niet overleefd.
Anna verliet de cel zelf.
Later bleek dat Anna die nacht, zodra de deur achter haar dichtsloeg, niet had geschreeuwd en niet had gehuild. Ze ging gewoon tegen de muur zitten en begon te praten.
De hele nacht luisterde ze naar de criminelen. Ze leerde hoe ze behandeld werden, waarom ze gestraft werden, hoe bekentenissen werden afgedwongen, en hoe ze werden beroofd van pakketten en medische zorg.
Ze stelde vragen en legde alles in haar geheugen vast. Langzaam verdween de spanning.
De mannen spraken rustig, zonder woede.
Een week later kwam er een inspectie in de kolonie.
En een maand later moest de directeur zelf getuigen, om daarna in een vergelijkbare gevangenis terecht te komen.
