Zodra ik thuiskwam van werk, begon de buurvrouw tegen me te schreeuwen: «Hou op met dat lawaai, van jullie stemmen krijg ik al hoofdpijn!» Ik begreep niet meteen waar ze het over had, want ik was de hele dag niet thuis geweest.
Toen drong het tot me door, met afgrijzen, dat er al twee maanden lang, terwijl ik er niet was, iemand stiekem in mijn appartement was geweest. Om de waarheid te achterhalen, besloot ik me onder het bed te verstoppen en op hem te wachten…
Ik kwam moe en geïrriteerd thuis van mijn werk, verlangend naar alleen maar rust en een douche, maar bij de deur werd ik tegengehouden door de buurvrouw van de benedenverdieping. Ze zag er geïrriteerd uit en begon meteen met luide stem te praten, zonder zelfs maar gedag te zeggen.
— Hou op met dat lawaai, — zei ze. — Ik krijg al hoofdpijn van jullie stemmen.
Ik was verbaasd en begreep eerst niet waar ze het over had.
— Welke stemmen? Wanneer? — vroeg ik.
— Vanmorgen, — antwoordde ze. — Ik werd wakker door lawaai in jouw appartement.
— Dat kan niet, — zei ik. — Ik ben om acht uur ‘s ochtends weggegaan en kom nu pas terug.
De buurvrouw schudde haar hoofd en zei stellig dat de geluiden echt uit mijn appartement kwamen. Volgens haar was het rond negen uur ‘s ochtends. Ze was zelfs bij mij boven geweest en had op de deur geklopt, maar niemand deed open. Toen stopte het lawaai plotseling, vertelde ze.
Ik begon nerveus te worden en probeerde een verklaring te vinden. Ik zei dat er niemand in mijn appartement kon zijn geweest. Ze stelde voor de politie te bellen, denkend dat het misschien inbrekers waren. Ik weigerde en zei dat ik misschien gewoon vergeten was de tv uit te zetten.
Ik ging mijn appartement binnen en inspecteerde alles zorgvuldig. Alles stond op zijn plaats, de deur was niet geforceerd, het was stil in het huis. Geen sporen, geen geluiden. Ik ging terug naar de buurvrouw en zei dat ze zich waarschijnlijk vergist had. We besloten beiden dat het gewoon een misverstand moest zijn geweest.
Die avond probeerde ik kalm te blijven, maar de volgende dag gebeurde het weer. De buurvrouw sprak me opnieuw aan en zei dat er die dag een vrouwelijk geschreeuw uit mijn appartement was gekomen.
Op dat moment voelde ik me echt ongemakkelijk. Ik begreep dat er iets vreemds gebeurde terwijl ik niet thuis was.
Die nacht sliep ik nauwelijks. Mijn gedachten lieten me niet los, en ‘s ochtends nam ik een besluit. Ik belde de huisbaas, zei dat ik me niet goed voelde en bleef thuis.
Om 7:45 opende ik de garage, reed met de auto naar buiten zodat de buren het zagen, schakelde toen de motor uit en parkeerde de auto voorzichtig terug. Ik ging naar huis en verstopte me onder het bed in de slaapkamer, probeer zo stil mogelijk te ademen. Mijn hart bonkte zo hard dat het leek alsof iedereen het in het huis kon horen.
Er gingen enkele uren voorbij in volledige stilte. Ik begon te denken dat ik gek werd, toen ik rond elf uur ‘s ochtends hoorde dat de voordeur open ging.
De stappen waren rustig en zeker, alsof de persoon precies wist waar hij heen ging. Hij liep door de gang en kwam de slaapkamer binnen. En toen zag ik zijn gezicht…
Toen ik zijn voeten zag, besefte ik meteen alles. Het was mijn ex-vriend. We waren twee maanden geleden uit elkaar gegaan, en op dat moment herinnerde ik me dat ik zijn extra sleutels nooit had teruggegeven.
Hij kende mijn schema perfect en kwam hier terwijl ik er niet was. En hij was niet alleen. Hij bracht vrouwen mee, deed dit expres, uit wraak, denkend dat hij er recht op had.
Ik kroop onder het bed vandaan, en toen hij mij zag, werd hij bleek. Ik legde niets uit en vroeg niets. Ik belde meteen de politie en deed aangifte van onrechtmatige binnendringing op privéterrein.
Die dag realiseerde ik me definitief dat soms de engste onbekende degene is die je ooit goed hebt gekend.
