Een klein meisje kwam naar het politiebureau om een ernstig misdrijf op te biechten, maar wat ze zei, bracht de politieagent in totale shock.
Die dag verscheen er een gezin op het bureau: moeder, vader en hun kleine dochtertje, ongeveer twee jaar oud, niet ouder. Het meisje had tranige ogen en zag er erg verdrietig uit. De ouders waren ook ongerust en wisten duidelijk niet wat ze moesten doen.
— Mogen we de oom van de politieagent zien? — vroeg de vader zachtjes aan de baliemedewerker.
— Pardon, meneer, ik begrijp het niet helemaal… waarom bent u hier en wie wilt u spreken? — zei hij verbaasd.
De man richtte zich op en zuchtte verlegen.
— Kijkt u, onze dochter huilt al een paar dagen achter elkaar. We kunnen haar niet troosten. Ze zegt de hele tijd dat ze naar de politie-oom wil en hem iets wil opbiechten. Ze eet bijna niets, huilt constant, en legt ons niet echt uit wat er aan de hand is. Sorry, het is me echt ongemakkelijk, maar… misschien kan een van de agenten een paar minuten voor ons vinden?
Een van de sergeanten hoorde dit gesprek toevallig. Hij liep dichterbij en hurkte neer.
— Ik heb twee minuten. Waarmee kan ik helpen?
— Heel erg bedankt, — zei de vader opgelucht. — Lieverd, hier is de politie-oom. Vertel hem wat je wilde zeggen.
Het meisje keek aandachtig naar de man in uniform, snikte en vroeg:
— Bent u echt een politieagent?
— Natuurlijk, — glimlachte hij. — Zie je mijn uniform?
Het meisje knikte.
— Ik… ik heb een misdrijf begaan, — stotterde ze.
— Vertel maar, — antwoordde de politieagent rustig. — Ik ben een politieagent, je mag me alles vertellen.
— En dan zet u me in de gevangenis? — vroeg ze met trillende stem.
— Dat hangt ervan af wat je hebt gedaan, — antwoordde hij zacht.
Het meisje hield het niet meer en begon te huilen, en bijna meteen zei ze iets waardoor iedereen rondom compleet geschokt was.
— Ik heb mijn broer op zijn been geslagen… heel hard. Hij heeft nu een blauwe plek. En hij zal doodgaan… Ik wilde het niet. Alsjeblieft, zet me niet in de gevangenis…
De politieagent was eerst verbaasd, maar kon toen zijn glimlach niet onderdrukken. Hij omhelsde het huilende meisje voorzichtig en zei zacht:
— Nee, lieverd. Met je broer komt alles goed. Van blauwe plekken ga je niet dood.
Het meisje hief haar natte ogen naar hem op.
— Echt waar?
— Echt waar. Maar je moet het niet nog een keer doen, oké?
— Ja…
— Beloof je het?
— Ik beloof het…
Het meisje veegde haar tranen weg, drukte zich tegen haar moeder aan, en voor het eerst in dagen werd het rustig op het bureau.
