Terwijl zijn vrouw zware boodschappentassen naar huis sjouwde en voor de kinderen zorgde, genoten haar man en zijn minnares zorgeloos van hun vakantie op het strand; maar die vakantie kwam abrupt ten einde op het moment dat er een bericht met foto’s op zijn telefoon binnenkwam, en hij verstijfde van afschuw.
De man lag op zijn zij en keek lui naar de zee. Naast hem lag de minnares languit. Ze droeg een zonnebril, haar huid glansde van de zonnecrème en om haar lippen speelde voortdurend een lichte glimlach — de glimlach van iemand die overal mee wegkomt. Ze draaide zich naar hem toe, steunde op haar elleboog en vroeg spottend, zonder haar bril af te zetten:
‘En je vrouw… die domme heeft niets gemerkt?’
Hij grijnsde, alsof het een grappige vraag was, en haalde zijn schouders op.
‘Nee hoor. Het raakt haar niet.’
‘Hoezo raakt het haar niet?’ Ze kantelde haar hoofd een beetje. ‘Ze is toch thuis? En jij bent hier met mij. Heeft ze echt niets gevoeld?’
Hij rekte zich uit, alsof het gesprek hem verveelde, en antwoordde met een rustige, bijna luie stem:
‘Ze heeft daar geen tijd voor. Ze is altijd bezig. Alles bij haar gaat volgens schema: crèche, huiswerk, koken, wassen. Zij denkt dat dát het leven is. En dat het tussen ons allemaal goed zit.’
De minnares snoof zacht.
‘Handig. Zo’n vrouw is een droom. Ze draagt alles alleen en jij rust uit. Maar weet je…’ — ze zette langzaam haar zonnebril af en keek hem recht in de ogen — ‘wanneer ga je eindelijk van haar scheiden?’
Hij week niet uit, alsof hij zich al lang op die vraag had voorbereid.
‘Binnenkort. Heel binnenkort.’
‘Dat zeg je al hoe lang?’ Ze lachte. ‘Een jaar? Twee? Ik ben geen twintig meer om eindeloos te wachten.’
‘Ik zei toch: binnenkort,’ antwoordde hij iets harder. ‘Ik moet alles goed regelen. Zonder schandalen.’
De minnares kneep haar ogen samen.
‘Natuurlijk. Zodat zij weer alles verdraagt en zwijgt, hè? Je weet toch dat ze niet weggaat.’
Hij wilde antwoorden, maar op dat moment flitste er iets anders door zijn hoofd. Thuis trok zijn vrouw inderdaad alles alleen. ’s Ochtends sjouwde ze zware tassen uit de winkel, overdag loste ze eindeloos de problemen van de kinderen op, ’s avonds viel ze in slaap zonder zelfs maar normaal te hebben gegeten. En hij was daar zo aan gewend geraakt dat hij het niet eens meer opmerkte. Het leek hem vanzelfsprekend.
De minnares strekte zich uit, schoof een haarlok recht en zei bijna lief, maar met een koude ondertoon:
‘Goed dan. Ik ga water kopen. Jij blijft maar liggen, verveel je niet.’
Ze stond op, pakte haar strandtas en liep richting het café. De man bleef onder de palmboom achter. Hij keek naar de zee en daarna naar zijn telefoon, die naast hem op de handdoek lag.
Op dat moment kwam er een bericht binnen. Van zijn vrouw.
In eerste instantie spande hij zich niet eens aan. Hij dacht: weer iets over de kinderen, weer problemen. Hij opende de chat, al klaar om geïrriteerd te zuchten. Maar er stond maar één foto. Hij tikte erop — en verstijfde van afschuw bij wat hij zag.
Op de foto stond een screenshot van een chat. En hij begreep meteen van wie die was. Het nummer was hem bekend.
Het was de correspondentie van zijn minnares. Met een andere man.
Zijn vingers werden onmiddellijk koud. Hij las de eerste zin — en kon het niet geloven.
‘Hecht je niet aan mij. Ik ben met hem voor het geld.’
Hij knipperde. Las het opnieuw. En daaronder:
‘Die kale denkt dat ik van hem hou. Het kan me niets schelen. Het belangrijkste is dat hij betaalt en me overal mee naartoe neemt. Ik ga niet met hem samenleven.’
Zijn ademhaling werd oppervlakkig. Hij voelde hoe zijn hart tegen zijn borst sloeg. Instinctief sloeg hij een hand voor zijn mond, alsof hij bang was dat er een geluid uit hem zou ontsnappen.
‘Jij ben ik voor iets anders nodig. Met jou is het leuk, maar het geld — dat is hij. Schrijf me niet als ik bij hem ben. En we spreken alleen in het geheim af.’
Het werd zwart voor zijn ogen. Hij zat daar, starend naar het scherm, en begreep ineens dat hij gewoon… een portemonnee was.
En het ergste was niet eens dat.
Het ergste was dat zijn vrouw alles wist.
Hij zag de tekst onder de foto. Een kort bericht van zijn vrouw — zonder hysterie, zonder geschreeuw, zonder lange uitleg:
‘Ik heb alles begrepen. En ja, zij is niet van jou. Jij bent van haar — één van velen. Beslis zelf waar je nu gaat wonen.’
