De minnares van mijn man kwam naar mij toe om haar uiterlijk te veranderen, zonder te vermoeden wie ik werkelijk was. Ze liet me een oude foto van mij zien en zei:
‘Ik wil er beter uitzien dan deze oude vrouw, zodat mijn vriend haar eindelijk verlaat.’
Ik glimlachte alleen maar, en tijdens de plastische operatie deed ik iets wat ze totaal niet had verwacht…
Ik heb de minnares van mijn man niet verteld dat ík juist die beroemde plastisch chirurg was naar wie ze voor een consult was gekomen. In een masker en een operatiejas herkende ze me niet. Ze zat zelfverzekerd tegenover me, met een lichte glimlach om haar lippen, en had geen enkel vermoeden wie haar op dat moment aankeek.
Ze haalde haar telefoon tevoorschijn, bladerde door de foto’s en wees met haar vinger naar het scherm.
‘Ik wil er beter uitzien dan deze vrouw,’ zei ze rustig. ‘Dat is de vrouw van mijn vriend. Maak me jonger, mooier. Laat hem haar eindelijk verlaten.’
Op het scherm was ik te zien. Moe, na een zware werkdag, met opgestoken haar en zonder make-up. Een foto van mij, zo bleek, in het geheim genomen.
Ik voelde hoe alles in mij samenkneep, maar mijn gezicht bleef kalm. Achter het masker knikte ik alleen en glimlachte met mijn ogen. Ze bleef praten, zonder haar woorden te sparen.
Ze noemde me een oude vrouw, zei dat mijn man alleen vanwege de kinderen bij me bleef en dat hij het al lang beu was om naar me te kijken.
Na een paar minuten reikte ze me een betaalkaart aan. Op de kaart stond de naam van mijn man. Op dat moment werd alles definitief duidelijk.
Ik zei haar dat ik haar wensen begreep en dat we een indrukwekkend resultaat konden bereiken. Ik beloofde van haar een waar meesterwerk te maken. De minnares van mijn man vertrok tevreden, ervan overtuigd dat ze binnenkort zou wakker worden met een gezicht dat mij van jaloezie zou laten huilen.
In de operatiekamer werkte ik zwijgend en geconcentreerd. Ik bleef volledig binnen de medische regels en overtrad geen enkele norm, maar ik deed alles zo dat ze spijt zou krijgen van haar daad.
Na de operatie gaf ik opdracht dat ze geen spiegels en geen telefoon mocht krijgen. Ik hield zelf toezicht op haar herstel en kwam elke dag haar kamer binnen, terwijl ik zag hoe ze ongeduldig wachtte op het moment waarop ze haar nieuwe gezicht zou zien.
Toen het tijd was om de verbanden te verwijderen en de minnares van mijn man eindelijk in de spiegel keek, was ze met afschuw vervuld door wat ze zag — door wat ik met haar had gedaan…
Het is belangrijk voor mij om jullie mening te horen: heb ik juist gehandeld tegenover verraders?
Ze keek naar zichzelf en kon niet begrijpen waarom ze in de spiegel juist dat gezicht zag dat ze zo had gehaat.
Tijdens de operatie had ik alles precies zo gedaan als zij wilde: ik had haar op mij laten lijken. Een lichte asymmetrie. Een vermoeide blik. Precies dat uiterlijk waar ze zo om had gelachen en dat ze koste wat kost had willen overtreffen.
Ze keek me langzaam aan en fluisterde zacht dat er iets mis was gegaan. Voor het eerst klonk paniek in haar stem. Ik antwoordde rustig dat de operatie perfect was verlopen en dat het resultaat volledig overeenkwam met wat ze had gevraagd.
De minnares keek opnieuw in de spiegel. Enkele seconden bleef ze stil, alsof ze probeerde te beseffen wat ze zag. Toen vertrok haar gezicht van pure angst.
Plots begreep ze dat ze niet naar een nieuw gezicht keek, maar naar een exacte kopie van die ene vrouw die ze zo minachtend had bespot.
Ze begon te schreeuwen. Eerst van pijn, daarna van woede. Ze huilde, eiste dat alles onmiddellijk werd hersteld, smeekte om tenminste íéts te doen. Ik luisterde rustig en zei dat ze er nu precies zo uitzag als ze altijd had willen zijn.
Een paar weken later zag mijn man haar — en hij verliet haar meteen.
Op dat moment begreep de minnares dat ze niet alleen haar vroegere spiegelbeeld had verloren, maar ook de man voor wie dit alles ooit was begonnen.
